ภาพยนตร์

เราเริ่มดู ภาพยนตร์ เรารู้จักตัวละครทุกตัว แต่ตอนนี้ เราเป็นเพียงตัวละครรอง นี่คือเรื่องราวชีวิตของแม่เรา และเธอก็คือคนที่กําลังดูภาพยนตร์ด้วยจิตใจจดจ่อ แล้วเรา ก็ตระหนักว่าแม่ของเราไม่ใช่คนคนเดียวกับคนที่อยู่ใน ภาพยนตร์

สิ่งที่เธอแสดงออกแตกต่างจากในภาพยนตร์ อย่างสิ้นเชิง แม่ของเราแสดงออกเพื่อต้องการให้ทุกคน รู้เกี่ยวกับตัวเธอ เรารู้ว่านั่นไม่ใช่ตัวตนที่แท้จริงของเธอ มันเป็นแค่การแสดง แต่แล้วเราก็ตระหนักว่า นั่นเป็นสิ่งที่ เธอรู้เกี่ยวกับตัวเอง นี่เป็นเรื่องที่น่าตกใจ

จากนั้นเราก็สังเกตเห็นว่าตัวละครที่หน้าตาเหมือนเรา ไม่ใช่คนคนเดียวกับคนที่อยู่ในภาพยนตร์ของเรา เราพูด กับตัวเอง “อ้าว ไม่ใช่ฉันนี่” แต่ตอนนี้เราได้เห็นสิ่งที่แม่ ของเรารู้เกี่ยวกับตัวเรา สิ่งที่เธอเชื่อเกี่ยวกับตัวเรา และมัน

ก็แตกต่างจากสิ่งที่เราเชื่อเกี่ยวกับตัวเอง จากนั้นเราก็เห็น ภาพยนตร์ ตัวละครที่เป็นพ่อของเรา สิ่งที่แม่ของเรารู้เกี่ยวกับตัวเขา ซึ่งไม่ใช่สิ่งที่เรารู้เกี่ยวกับตัวของเขาอย่างสิ้นเชิง มันถูก บิดเบือนไปอย่างสมบูรณ์ และนี่คือการรับรู้ตัวละครอื่นๆ ทั้งหมดของเธอ เราเห็นสิ่งที่แม่ของเรารู้เกี่ยวกับผู้เป็นที่รัก ของเรา และเราก็รู้สึกเสียใจกับแม่ของเรา “แม่กล้าทํา อย่างนี้ได้อย่างไร” เราลุกขึ้นยืนแล้วออกไปจากที่นั่น

เราเข้าไปในโรงภาพยนตร์ถัดไป มันเป็นเรื่องราว ของคนรักของเรา เราได้เห็นสิ่งที่คนรักของเรารู้เกี่ยวกับ ตัวเรา และตัวละครก็แตกต่างจากคนที่อยู่ในภาพยนตร์ ของเรา และคนที่อยู่ในภาพยนตร์ของแม่เราอย่างสิ้นเชิง เราได้มองเห็นสิ่งที่คนรักของเรารู้เกี่ยวกับลูกๆ ของเราภาพยนตร์

We start watching movies We know all the characters, but right now we are only the secondary characters. This is the story of our mother’s life.

And she was the one who was watching the movie with a focus, and we realized that our mother was not the same person as the person in the movie.

Her expression is different from the movie. Entirely Our mother expressed to want everyone Know about you We know that that is not her true self. It’s just a show But then we realized that That’s what She knows about herself This is a shocking story.

Then we noticed that the characters that looked like us Not the same person as the person in our movie. We said to ourselves, “Oh, not me,” but now we see what Mom Of us know about ourselves What she believes about us and it

Is different from what we believe about ourselves Then we saw Our father’s character What our mother knows about him Which is not something that we know entirely about him.

ขอบคุณเนื้อหาจาก Google

ติดตามเนื้อหาเพิ่มเติมได้ ที่นี่

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องที่ต้องการถูกทำเครื่องหมาย *