เราไม่รู้จักแม้แต่ตัวเราเอง

 เราไม่รู้จักแม้แต่ตัวเราเอง ในประเด็นนี้จะเห็นได้ชัดว่าคนที่เรารักมากที่สุดไม่ได้รู้จักเราอย่างแท้จริง และเราก็ไม่ได้รู้จักพวกเขาอย่างแท้จริงเช่นกัน สิ่งเดียวที่เรารู้เกี่ยวกับพวกเขาคือสิ่งที่เราเชื่อเกี่ยวกับพวกเขา เรารู้จักเพียงภาพที่เราสร้างขึ้นและภาพนั้นก็ไม่ใช่ตัวตนที่แท้จริงของพวกเขา เราไม่รู้จักแม้แต่ตัวเราเอง แต่เราคิดว่าเรารู้จักพ่อแม่ของเรา คู่ชีวิตของเรา ลูกๆ ของเราและเพื่อนๆ ของเราเป็นอย่างดี

แต่ความจริงก็คือเราไม่รู้สิ่งที่กำลังเกิดขึ้นในโลกของพวกเขาและ สิ่งที่พวกเขากำลังคิดสิ่งที่พวกเขากำลังรู้สึก สิ่งที่พวกเขากำลังฝัน สิ่งที่น่าประหลาดกว่านั้นคือ เราคิดว่าเรารู้จักตัวเราเองแล้วเราก็ได้ข้อสรุปว่า เราไม่รู้จักแม้แต่ตัวเราเอง เพราะเราแสร้งเป็นสิ่งที่เราไม่ได้เป็นมานานแล้ว ด้วยตระหนักรู้นี้ เรารู้ว่ามันน่าขันขนาดไหนที่พูดว่า “คนรักของฉันไม่เข้าใจฉันเลย ไม่มีใครเข้าใจตัวฉันเลย”

แน่นอนว่าพวกเขาไม่เข้าใจ เราเองยังไม่เข้าใจตัวเองเลยบุคลิกของเรามีการเปลี่ยนแปลงตลอดเวลาตามบทบาทที่เรากำลังแสดงอยู่ ตามตัวละครรองในเรื่องราวของเราาตามความฝันของตัวเราในขณะนั้นที่บ้านเรามีบุคลิกอย่างหนึ่ง ที่ทำงานเรามีบุคลิกอย่างหนึ่ง เราจะแสดงออกด้วยความโกรธ และใช้ถ้อยคำที่ก่อให้เกิดความขัดแย้งและเหตุการณ์สะเทือนความรู้สึกอันเปล่าประโยชน์

เราไม่รู้จักแม้แต่ตัวเราเอง

We don’t even know ourselves. On this point, it is obvious that the people we love the most do not truly know us. And we really didn’t know them either. The only thing we know about them is

what we believe about them. We know only the images that we create and that they are not their true self. We don’t even know ourselves. But we think that we know our parents Our partners, our children and friends Ours as well

But the truth is we don’t know what’s going on in their world and What they are thinking what they are feeling What they are dreaming What is more surprising is that We think that we know ourselves and we come to the conclusion that We don’t even know ourselves.

Because we pretend to be things that we haven’t been around in a long time With this awareness We know how ridiculous it is to say “My lover doesn’t understand me at all. No one understands me. ”

Of course, they do not understand I myself don’t understand myself yet. Our personality is constantly changing as we play. According to the secondary characters in our story,

according to our dreams at that time, in our home has a personality At work, we have a personality. We will show anger. And use words that cause conflicts and inconvenience

ขอบคุณเนื้อหาจาก Google

ติดตามเนื้อหาเพิ่มเติมได้ ที่นี่

สิ่งใดก็ตามที่พวกเขาคิดเกี่ยวกับตัวเราแท้จริงแล้ว เป็นภาพที่พวกเขาวาดขึ้น

สังเกตถึงการมีอยู่ของตัวตนของพวกเขาเลย ด้วดนที่กําลัง เฝ้าดูภาพยนตร์ของตัวเองในขณะนั้น สําหรับเราแล้วทุกอย่างเปลี่ยนไป ไม่มี อะไรเหมือนเดิมอีก เพราะตอนนี้เราได้เห็นสิ่งที่กําลัง เกิดขึ้นจริงๆ แต่ละคนอยู่ในใลกของตัวเอง ในภาพยนตร์

ของตัวเอง ในเรื่องราวของตัวเอง พวกเขายัง ความเชื่อ ลงในเรื่องราวเหล่านั้น และเรื่องราวเหล่านั้นก็เป็น ความจริงสําหรับพวกเขา แต่ความจริงแล้วมันคือความจริง สัมพัทธ์ เพราะไม่ใช่เรื่องจริงสําหรับเรา ตอนนี้เรา

ได้เห็นแล้วว่าความคิดเห็นของพวกเขาเกี่ยวกับตัวเรานั้น แท้จริงแล้วเป็นความคิดเห็นที่มีต่อบรรดาตัวละครที่อยู่ใน ภาพยนตร์ข

 ความเชื่อ

องพวกเขาเหล่านั้น ไม่ใช่ใน ภาพยนตร์ ของเรา คนที่พวกเขาตัดสินในนามของเรานั้นเป็นตัวละครที่พวกขา สร้างขึ้น สิ่งใดก็ตามที่พวกเขาคิดเกี่ยวกับตัวเราแท้จริงแล้ว เป็นภาพที่พวกเขาวาดขึ้น ความเชื่อ และภาพนั้นก็ไม่ใช่ตัวเรา

Observing the existence of their identity Force Watching his own movie atthat time For us, everything has changed. Nothing is the same again. Because now we see what is currently Really happened Each person is in their own corner in the movie.

In my own story They still believe Into those stories And those stories are The truth for them But in truth it is a relative truth because it is not true for us. Now we

Have seen that their opinions about us Actually, it is the opinion of the characters in Those movies of them Not in our movie The people they judge in our name are the characters they create, whatever they think about us. Is a picture they draw And that image is not ourselves

On this point, it is obvious that the people we love the most. Didn’t really know us And we didn’t know them Truly as well The only thing we know about them is What we believe about them We know only the images that we create.

And that picture is not their true self. We think that we know our parents Our partners, our children and our friends as well. The truth is we don’t know. What is happening in their world What they are thinking What they are feeling What they are dreaming. What is even more amazing is that We think that we know ourselves and we

ขอบคุณเนื้อหาจาก Google

ติดตามเนื้อหาเพิ่มเติมได้ ที่นี่

การแสดงตัวตนของตัวเองซึ่งมันไม่ใช่สิ่งที่เรารู้

เรา เพื่อนๆ ของเรา เราได้เห็นสิ่งที่คนรัก ของเราต้อง การแสดงตัวตน ของตัวเอง ซึ่งมันไม่ใช่สิ่งที่เรารู้ เกี่ยวกับคนรักของเราเลย แล้วเราก็เต้ เคสินใจออกจาก โรงภาพยนตร์นั้น แล้วเข้าไปที่โรงภาพยนตร์ของลูกเรา เราเห็นท่าทางที่ลูกๆ

การแสดงตัวตน ของเรามองดูเรา ท่าทางที่พวกเขา มองดูปู่ย่าตายาย และเราก็แทบจะไม่เชื่อในสิ่งที่เห็น แล้วเราก็ดูภาพยนตร์ของพี่น้องของเรา เพื่อนๆ ของเรา แล้วเราก็พบว่าทุกคนแตกต่างจากตัวละครในภาพยนตร์ แทบทั้งสิ้น

หลังจากดูภาพยนตร์ทั้งหมดนี้แล้ว เราตัดสินใจกลับไป โรงภาพยนตร์แรกเพื่อดูตัวเราเองในภาพยนตร์อีกครั้ง เรามองดูตัวเองกําลังแสดงภาพยนตร์ แต่เราไม่เชื่อสิ่งที่เรา เห็นอีกต่อไป เราไม่เชื่อเรื่องราวของตัวเราเองเพราะเรา

เห็นว่ามันเป็นแค่เรื่องเรื่องหนึ่ง ตอนนี้เรารู้แล้วว่า การกระทําทุกอย่างที่เรากระทําในชีวิตแท้จริงแล้วเป็น การกระทําที่เปล่าประโยชน์ เพราะไม่มีใครรู้เกี่ยวกับ ตัวเราในแบบที่เราต้องการให้พวกเขารับรู้ เราเห็นได้ว่า เรื่องเศร้าเสียใจทั้งหมดที่เกิดขึ้นในภาพยนตร์ของเรานั้น

แท้จริงแล้วคนรอบข้างตัวเราไม่ได้สังเกตเลย เห็นได้ชัดว่า ความสนใจของทุกคนต่างมุ่งไปที่ภาพยนตร์ของตัวเอง พวกเขาไม่ได้สังเกตด้วยซ้ําตอนที่เรานั่งอยู่ข้างพวกเขา ในโรงภาพยนตร์นั้น! นักแสดงเหล่านั้นมุ่งความสนใจ ทั้งหมดไปที่เรื่องราวของตัวเอง ซึ่งพวกเขามีชีวิตอยู่กับ ความจริงเพียงด้านเดียวเท่านั้น สิ่งที่พวกเขาสร้างสรรค์ ขึ้นมาเองได้ดึงดูดความสนใจของพวกเขาไป โดยที่ไม่ได้การแสดงตัวตน

We, our friends, we have seen things that people love. Of us want to show ourselves Which is not what we know About our lover and we decided to leave That cinema Then enter our child’s movie theater We see the gestures that children

Of us, look at us Gesture they Looking at grandparents And we hardly believe what we see And then we watched the movies of our siblings, our friends, and we found that everyone is very different from the characters in the movie.

After watching all these movies We decided to go back. The first movie theater to see ourselves in the movie again We look at ourselves showing movies. But we don’t believe what we see anymore, we don’t believe our own stories because we

Saw that it was just a matter We now know that All the actions that we do in life are actually Useless action Because no one knows about Ourselves in the way that we want them to recognize We can see that All the sad moments that happened in our movie

In truth, the people around us didn’t notice at all. Apparently Everyone’s focus is on their own movies. They didn’t even notice when we sat next to them. In that movie theater! Those actors focus on All goes to my own story In which they live with The only truth What they create Created themselves to attract their attention without

ขอบคุณเนื้อหาจาก Google

ติดตามเนื้อหาเพิ่มเติมได้ ที่นี่