การแสดงตัวตนของตัวเองซึ่งมันไม่ใช่สิ่งที่เรารู้

การแสดงตัวตน

เรา เพื่อนๆ ของเรา เราได้เห็นสิ่งที่คนรัก ของเราต้อง การแสดงตัวตน ของตัวเอง ซึ่งมันไม่ใช่สิ่งที่เรารู้ เกี่ยวกับคนรักของเราเลย แล้วเราก็เต้ เคสินใจออกจาก โรงภาพยนตร์นั้น แล้วเข้าไปที่โรงภาพยนตร์ของลูกเรา เราเห็นท่าทางที่ลูกๆ

การแสดงตัวตน ของเรามองดูเรา ท่าทางที่พวกเขา มองดูปู่ย่าตายาย และเราก็แทบจะไม่เชื่อในสิ่งที่เห็น แล้วเราก็ดูภาพยนตร์ของพี่น้องของเรา เพื่อนๆ ของเรา แล้วเราก็พบว่าทุกคนแตกต่างจากตัวละครในภาพยนตร์ แทบทั้งสิ้น

หลังจากดูภาพยนตร์ทั้งหมดนี้แล้ว เราตัดสินใจกลับไป โรงภาพยนตร์แรกเพื่อดูตัวเราเองในภาพยนตร์อีกครั้ง เรามองดูตัวเองกําลังแสดงภาพยนตร์ แต่เราไม่เชื่อสิ่งที่เรา เห็นอีกต่อไป เราไม่เชื่อเรื่องราวของตัวเราเองเพราะเรา

เห็นว่ามันเป็นแค่เรื่องเรื่องหนึ่ง ตอนนี้เรารู้แล้วว่า การกระทําทุกอย่างที่เรากระทําในชีวิตแท้จริงแล้วเป็น การกระทําที่เปล่าประโยชน์ เพราะไม่มีใครรู้เกี่ยวกับ ตัวเราในแบบที่เราต้องการให้พวกเขารับรู้ เราเห็นได้ว่า เรื่องเศร้าเสียใจทั้งหมดที่เกิดขึ้นในภาพยนตร์ของเรานั้น

แท้จริงแล้วคนรอบข้างตัวเราไม่ได้สังเกตเลย เห็นได้ชัดว่า ความสนใจของทุกคนต่างมุ่งไปที่ภาพยนตร์ของตัวเอง พวกเขาไม่ได้สังเกตด้วยซ้ําตอนที่เรานั่งอยู่ข้างพวกเขา ในโรงภาพยนตร์นั้น! นักแสดงเหล่านั้นมุ่งความสนใจ ทั้งหมดไปที่เรื่องราวของตัวเอง ซึ่งพวกเขามีชีวิตอยู่กับ ความจริงเพียงด้านเดียวเท่านั้น สิ่งที่พวกเขาสร้างสรรค์ ขึ้นมาเองได้ดึงดูดความสนใจของพวกเขาไป โดยที่ไม่ได้การแสดงตัวตน

We, our friends, we have seen things that people love. Of us want to show ourselves Which is not what we know About our lover and we decided to leave That cinema Then enter our child’s movie theater We see the gestures that children

Of us, look at us Gesture they Looking at grandparents And we hardly believe what we see And then we watched the movies of our siblings, our friends, and we found that everyone is very different from the characters in the movie.

After watching all these movies We decided to go back. The first movie theater to see ourselves in the movie again We look at ourselves showing movies. But we don’t believe what we see anymore, we don’t believe our own stories because we

Saw that it was just a matter We now know that All the actions that we do in life are actually Useless action Because no one knows about Ourselves in the way that we want them to recognize We can see that All the sad moments that happened in our movie

In truth, the people around us didn’t notice at all. Apparently Everyone’s focus is on their own movies. They didn’t even notice when we sat next to them. In that movie theater! Those actors focus on All goes to my own story In which they live with The only truth What they create Created themselves to attract their attention without

ขอบคุณเนื้อหาจาก Google

ติดตามเนื้อหาเพิ่มเติมได้ ที่นี่

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องที่ต้องการถูกทำเครื่องหมาย *